5419 Mislukt

Dinsdag maar ook woensdag heb ik me uitgeleefd op een boom in mijn achtertuin. Deze past niet meer in mijn onderhouds-gemakkelijke tuin. Daarom moet hij ERUIT.  Graven en opzoeken van de wortels was mijn gedachte. De blootliggende wortels zaagde ik door. Maar toen ik tot op een bepaalde diepte alle wortels doorgezaagd had, was er nog geen enkele beweging in de boom te krijgen. Nadat ik wat dieper gegraven had bleek dat de boom een zeer stevige penwortel had. Omdat ik geen zin had om mijn hele tuin overhoop te zetten en een gat van een meter tot anderhalve meter diep te graven heb ik de poging opgegeven.

Het plan is nu om de stam zo dicht als mogelijk bij de grond af te zagen en de stronk af te laten sterven.

Heb op internet al naar mogelijkheden gezocht om een boomstronk te doden. Ben bang dat de mogelijkheden die zijn aangedragen niet zullen werken.

Tja . . . dan blijft ie maar zitten, dacht ik, want het vellen is mislukt

5413 Hij kon het werken niet laten

Het ontwerp van mijn ’80-plus-proof’ achtertuin begint steeds vastere vormen te krijgen. Elke keer kom ik weer een stapje dichter bij het definitieve plan. Er speelden allerlei ideeën door mijn hoofd. Maar gaandeweg het proces vielen eraf omdat ze te bewerkelijk zijn of omdat ze niet passen binnen het budget dat is gesteld.

Momenteel kan er nog niet zo heel veel gedaan worden omdat planten en struiken niet verzet kunnen worden. Over anderhalve maand is dat wel mogelijk.

Maar donderdag begonnen mijn handen toch weer te jeuken en heb ik een van de drie te vellen bomen uit mijn tuin verwijderd. Op de melodie van ‘Zij kon het lonken niet laten’ van Wim Sonneveld werkte ik een boom tegen de vlakte en zaagde deze in drie stukken. En steeds zong het maar door mijn hoofd: ‘Hij kon het werken niet laten’

5410 Werken i.p.v. wandelen

Omdat men zondagavond in het weerbericht liet zien en horen dat het maandag nogal buiig weer zou zijn, hadden we besloten om op onze wekelijkse wandeldag NIET te gaan wandelen.

Daarom trok ik maandag na het eerste buitje mijn werkplunje aan en ging naar buiten. Ik begon met het schoonmaken van de dakgoten, want verleden week met die hoosbuien hadden we gezien dat ze het regenwater niet konden verwerken. Nogal wat emmers zand en bladeren heb ik uit de goten van ons en de buren geschept. Omdat de regen niet echt doorzette – er vielen af en toe maar wat druppels – toog ik daarna naar mijn achtertuin.

Omdat ik een tijdje geleden besloten heb om mijn achtertuin ’tachtig-plus-proof’ te maken, was er nog wel wat werk te verrichten. Ik wil voorkomen dat ik in de toekomst snoeiwerk moet verrichten waarbij ‘halsbrekende toeren’ moeten worden uitgehaald. Daarom worden alle struiken teruggesnoeid tot manshoogte, zodat ik staande naast de struik het nodige snoeiwerk kan verrichten. De drie bomen zullen van de herfst / winter het loodje leggen. Wellicht dat we de haagbeuk nog van de ondergang kunnen redden als we hem op een ordentelijke manier kunnen kortwieken.

Maandag heb ik een container en vijf volle vuilniszakken snoeiafval geproduceerd. In één hoek van de tuin hebben een aantal struiken een nieuwe look gekregen.

Een volgende keer gaan we verder met . . .  Werken i.p.v. wandelen

5342 Kat-vrij

In mijn bericht van 3 mei j.l. (5295 Op onkosten gejaagd) berichtte ik, dat ik mijn achtertuin ‘kat-vrij’ had gemaakt. Ruim 2 maanden later kan ik meedelen dat ik sindsdien géén enkele kat meer in mijn achtertuin heb gezien. Maar ik juich nog niet al te hard, want die verr**** krengen zijn hardleers en willen persé sch***** in andermans tuin.

Een paar weken geleden heb ik nog een knoop doorgehakt en ben begonnen om ook de voortuin ‘kat-vrij’ te maken. Die ellendige beesten zochten daar ook ruimte om te sch***** en te pie***. Daarbij kwam, dat ik er met carex en houtsnippers een allegaartje van gemaakt had; alleen om te verhinderen dat andermans katten in mijn voortuin hun behoeften kwamen doen. Het zag er gewoon niet meer uit.

Daarom heb ik in overleg en met hulp van mijn behulpzame zwager besloten de perken in de tuin leeg te maken en te voorzien van split. Een viertal witte hortentias mochten blijven staan. In het grootste perk komt een Acer palmatum, dissectum atropurpurem, die mooi zal afsteken bij de grijze split. Totdat we een mooi exemplaar hebben gevonden mag een hortentia onze voortuin opfleuren.

Tja . . . het heeft weer wat inspanning, heel veel spierpijn en wat euro’s gekost. Maar . . . ook mijn voortuin is nu (hopelijk) kat-vrij

5295 Op onkosten gejaagd

Van honden maar vooral van katten moet ik helemaal NIETS hebben. En van die laatste krengen zitten er bij ons in de buurt heel wat. Een paar huizen verder heeft er iemand zelfs VIER. En al die (andermans) katten lopen los en gaan in andermans tuin zitten sch****. Ik ben al regelmatig van die vuize, vuile kattendrek in mijn tuin tegen gekomen. Uiteraard heb ik al van alles ondernomen om die beesten uit mijn tuin te houden.

Een opsomming:
* Zo weinig mogelijk schoffelen en krabben, zodat de grond hard blijft
* Bodembedekkers (daar waar het mogelijk was) geplant
* Boomschors gestrooid
* Dunne draadjes (naaigaren) gespannen
* Koffiedrab uitgestrooid
* ‘Katweg’ gespoten
* Prikkertjes geplaatst
* Zwarte peper gestrooid
* Ultrasone kattenverjager geplaatst
* Kattenverjager drukspuit aangesloten op waterleiding
* Katten kletsnat gemaakt
En . . . nog steeds kwamen er katten in mijn tuin.

Nu heb ik mijn tuin potdicht gemaakt voor katten met gaas en met meer dan 20 meter antiklimstrips boven op de afscheidingen en de toegangspoort. Nu is het afwachten of er nog katten van die ‘asociale’ kattenliefhebbers in mijn tuin komen sch****.

Ik heb nog maar één alternatief achter de hand en dat is schrikdraad voor katten; maar dat is een nogal kostbare aangelegenheid. Daar wil ik zo lang mogelijk mee wachten, want die ver**** katten hebben mij toch al op onkosten gejaagd.

En dan nog even DIT

5293 Een nieuwe afscheiding

Alles heeft maar een bepaalde levensduur. Een gedeelte van onze afscheiding van de achtertuin was helemaal op. De schutting viel na 33 jaar van ellende uit elkaar. De 6 schuttingdelen dienden vernieuwd te worden. Daarom werd er aan marktverkenning gedaan, overleg met de buren gepleegd en materialen aangeschaft. Maar toen . . . toen kwam het virus. De schuttingdelen staan daardoor al weken in mijn achtertuin te wachten op plaatsing.

Maar . . . afgelopen woensdag durfden mijn zwager en ik het aan om te beginnen met de vervanging van de versleten delen. We zetten allebei een mondkapje op en begonnen aan het plaatsen van de nieuwe delen. ’s Morgens had ik de oude delen al gesloopt; omdat deze grotendeels rot waren, was de sloop een fluitje van een cent.

We werkten goed samen en aan het eind van de middag hadden we al 2/3 deel van de afscheiding vervangen. Gisteren plaatsten we het restant.

De afscheiding ziet er nu weer uit om door een ringetje te halen en kan er weer heel, heel veel jaren tegen.

Tja . . . mede dankzij de hulpvaardigheid van mijn zwager . . . een nieuwe afscheiding

En dan nog even DIT

5255 Er was eens . . . een oud stelletje

‘Er was eens . . .’ Zo beginnen altijd sprookjes en die eindigen altijd met ‘en ze leefden nog lang en gelukkig’.

Bovenstaande kennis die ik tijdens de lessen Nederlands destijds op school op gedaan heb, schoot me van de week zo maar ineens te binnen toen ik bij ons op het woonerf een tafereel gadesloeg . . . 😉 Met de hierboven genoemde kennis nestelde zich het volgende sprookje, nou sprookje (?) in mijn hoofd . . .

Er was eens een oud stelletje. Twee oudjes – hij bijna 79 en zij 77 – die samen met heel veel moeite zes zware schuttingdelen van 180 x 180 cm van hun oprit naar hun achtertuin sjouwden. De langste liep steeds voorop en de kleinste achteraan. Het ging elke keer voetje voor voetje en na een paar meter zetten ze het loodzware onhandelbare houten gevaarte neer om even uit te puffen. Het ene oudje dacht: ‘Waar zijn we toch aan begonnen?’ Het andere oudje maakte zich zorgen over de eventuele gevolgen die het gesjouw zou hebben voor de spieren in de nek, armen en rug. Maar tot verbazing van de straatgenoten die van achter hun gordijnen toekeken en van de twee oudjes zelf klaarden ze de klus. En . . . (hopelijk) leefden ze nog lang en gelukkig.

Tja . . . Ik kan er nog aan toe voegen dat het goed gaat met de twee sjouwende oudjes, met die twee gekken, met . . . ons. We hebben geen spierpijn. Wel schiet het steeds door mijn hoofd: Er was eens . . . een oud stelletje.


   En dan nog even DIT

5252 Ook dat werk ligt stil

Onze afscheiding van de achtertuin bestaat op een tweetal plaatsen uit een houten schutting. Deze schuttingdelen staan er al ruim 33 jaar. Vooral de delen die onze tuin met de buren scheiden zijn er slecht aan toe.

Daarom hebben we besloten deze 6 delen van 180×180 cm te vernieuwen. Ik heb aan marktverkenning gedaan, overleg gehad met de buren en hulp georganiseerd; want we willen het vervangen in eigen beheer uitvoeren. De bestelling is gedaan en geleverd, de uitvoering was gepland, maar . . . de werkzaamheden zijn nu vanwege de sociale onthouding en de anderhalve meter afstand houden uitgesteld.

Tja . . . ook het vernieuwen van een schutting is uitgesteld, ook dat werk ligt stil.


   En dan nog even DIT

5174 Traditie gebroken

Het was bij ons traditie dat op 2 januari na het opruimen van de kerstboom en de kerstspullen de tegelvloer van de woonkamer geschrobd werd. Maar . . . omdat we beiden veel, heel veel dichter bij de 80 zitten dan bij de 70 hebben we gisteren met deze traditie gebroken. Het valt ons wel enigszins zwaar. Niet het feit dat de tegelvloer nu niet geschrobd wordt daar komt wel een oplossing voor, maar het accepteren dat we iets niet meer kunnen.
Ik dien er wel aan toe te voegen dat de beslissing niet zo heel moeilijk was, omdat ondergetekende last heeft van een onwillige spier en dan laat je de luiwagen wel staan.

Verder kan ik ter geruststelling zeggen, dat we nu NIET in een vervuilde woonkamer leven. Met een stofzuiger, swiffer doekjes  en natte vloerdoekjes kom je ook een heel eind. Maar . . . er is wel een traditie gebroken.

5135 Lekker geblazen

Het is jaarlijks in de herfst een terugkomend verschijnsel dat onze voortuin, de oprit, alsook de bestrating grenzende aan onze tuin vol ligt met afgevallen bladeren van bomen in de openbare plantsoenen op ons woonerf.  In oktober beginnen we al met het opruimen van het blad. Gelukkig heb ik een elektrische bladblazer en een kruiwagen om de bladeren op een hoop te blazen en daarna naar de bladkorf van de gemeente te brengen. Een à twee keer per week ruimen we (een buurtgenoot en ondergetekende) de herfstbladeren op. Nog een paar weken en het leed is weer geleden.

Maar . . .
De Duitse overheid laat het gebruik van de bladblazer enkel nog toe wanneer het niet anders kan. De bladblazer is niet alleen lawaaierig en vervuilend, hij blaast ook het leven uit planten en dierenén bedreigt onze grondwaterreserves. “Laat de bladblazer staan, om insecten en andere dieren te sparen”, adviseert het ministerie zowel gemeentebesturen als particulieren.  “Het meest idiote instrument dat de mens ooit heeft uitgevonden”, zegt bioloog Dirk Draulans.

Bladblazers met tweetaktmotoren vervuilen meer dan wagens. Eén uur blazen veroorzaakt evenveel uitstoot als 1.700 kilometer rijden met een Toyota Camry uit 2016, blijkt uit Amerikaans onderzoek. Dat soort bladblazers stoot veel fijn stof uit, maar ook benzeen, koolstofoxide, koolstofdioxide en stikstofoxiden. “Het is het meest idiote instrument dat de mens ooit heeft uitgevonden”.
Lees hier meer >>>>>

Tja . . . Ik heb een elektrische bladblazer. Dus ik ben niet zo vervuilend bezig als hierboven gesteld wordt.
Ik ben blij met het meest idiote instrument. Afgelopen zaterdag heb ik weer lekker geblazen.