5019 Afscheid nemen

Heb de laatste weken menig uurtje besteed aan het knutselen van bloemen van gebruikte pet-flesjes. Zoals ik hier al eerder vermeldde is het dit jaar in september 75 jaar geleden dat het zuiden van ONS land bevrijd werd. Dit heuglijke feit zal op diverse manieren herdacht en gevierd worden. Een kunstenares heeft het idee opgevat om een oude vuilnuisstort in onze woonplaats, die inmiddels omgeturnd is naar een ‘groen gebied’ vol te zetten met bloemen die van ‘afval’ gemaakt zijn om daarmee onze bevrijders van weleer te eren. Aan het project Flower Power draag ik heel graag een steentje (bloemetje) bij.

Ik heb inmiddels 25 rood-wit-blauwe bloemen gemaakt. Ik heb nog een hele voorraad lege flesjes. Wellicht dat er dus nog meer geknutseld worden. Momenteel fleuren de bloemen mijn achtertuin op; maar binnenkort zal ik ze gaan inleveren. Ik zal de kleurige, fleurige ‘afval’-bloemen wel gaan missen. Het zal me nog wel wat moeite kosten.

Tja . . . ook al is het moeilijk zal toch van ‘mijn bloemen’ afscheid nemen

5013 Hauptidia maroccana

Na de processierups, de reuzenteek, het lieveheersbeestje passeert hier op Menne Weblog in korte tijd het vierde insect de revue: de hauptidia maroccana.

Begin april van dit jaar werd ie ontdekt: een nieuwe soort mini-cicade (ciccadellidae) voor Nederland.
Na uitgebreid onderzoek blijkt het te gaan om de ‘Hauptidia maroccana’, een soort die voorkomt tot in het midden van Frankrijk en in Zuid-Engeland. In Engeland wordt deze mini-cicade: glasshouse leafhopper genoemd. Het diertje komt daar met name voor op tomatenplanten in kassen en op allerlei tuinplanten. Daar wordt deze mini-cicade dan ook gezien als een plaaginsect.
Lees hier meer >>>>>

Tja . . . we hebben er dus weer een plaaginsect bij . . . de hauptidia maroccana

Update:
Drentse teek blijkt tropische hyalommateek

En dan nog even dit . . .
Het warmterecord van woensdag werd gisteren in onze achtertuin weer gebroken. De magische grens van 40 graden werd net niet doorbroken.

5010 Het kan me niets schelen

Een emoji die de laatste maanden héél veel wordt gebruikt is de omgekeerde smiley. Maar wat betekent dit teken eigenlijk?

De omgekeerde smiley heeft tegenwoordig een betekenis die we vooral kunnen omschrijven als “Je m’en fous” of “Whatever“. Het gevoel dat je het ergens niet mee eens bent, maar dat je er toch niets aan kan doen. Dat dat nu eenmaal is hoe de dingen zijn.

Dat is dan ook precies het gevoel van de jongste generatie: ze vinden dat alles boven hun hoofden wordt beslist, dat ze nergens invloed op hebben en dat ze dat maar moeten accepteren.
Lees hier meer >>>>>

Tja . . . al hoor ik niet meer bij de jongste generatie. Ik heb dat gevoel toch ook nog regelmatig. Het gevoel van . . . dat het buiten mij om beslist wordt, dat ik er geen invloed op heb en daarom denk ik wel eens . . . Je m’en fous . . . het kan me niets schelen.

5009 Links geleuter

Zaterdag zag ik de column van van Tony van der Meulen in ons regionaal dagblad staan. Meestal lees ik zijn columns niet omdat ik het niet altijd met zijn zienswijze eens ben.

Deze keer las ik hem wel, omdat ik gezien de titel ‘Fortuynstraat’ al wist wat hij zou schrijven en ik wilde mij mening bevestigd zien.

De column gaat over het feit dat de gemeente Den Haag een straat gaat vernoemen naar Pim Fortuyn.

En jawel hoor. Al in de tweede zin laat Van der Meulen zich kennen met de zin: ‘Persoonlijk zou ik daar zeker niet willen wonen’. Hij haalt er zelfs een  ‘Geert Wildersplein’ en het ‘Baudetsteegje bij. Ook wordt nog de ‘Generaal van Heutzlaan’ uit de kast getrokken.
Lees hier meer >>>>>

Tja . . . zijn afkeer wordt nog eens duidelijk omdat hij Pim Fortuyn bestempelt als ‘die kwalijke volksmenner’.

Tja . . . een column vol links geleuter

 

 

5006 Chasse patate

Mijn vrouw en ik kijken momenteel dagelijks (tenminste als we thuis zijn) via de televisie naar de ontknoping van de etappe van de Tour de France. ’s Avonds zijn we ook nog trouwe volger van het programma De Avondetappe. Vorige week was er een  situatie die door de twee commentatoren van de NOS, Herbert Dijkstra en Maarten Ducrot benoemd werd als Chasse patate.

Chasse patate (uit het Frans: Chasse, letterlijk “jacht”, Patate, letterlijk “aardappel”, maar figuurlijk “domoor”, “onnozelaar”) is een term , gebruikt wordt wanneer één renner (of, uitzonderlijk, meerdere renners) vanuit het peloton naar de kop(groep) demarreert en halverwege blijft hangen. Indien deze zijn achtervolging volhoudt (of zelfs begint) – zonder uitzicht op aansluiting bij die kop(groep) – wordt die achtervolging een chasse patate genoemd.

De renner levert een relatief grote inspanning om in zijn eentje voor het peloton uit te blijven, schijnbaar nog steeds jagend op de (kop)groep, maar verkiest, zonder de kans de uitslag van de wedstrijd nog te kunnen beïnvloeden (via enerzijds aansluiting bij de (kop)groep of anderzijds door zich terug te laten zakken in het peloton), deze aldus uitputtende maar weinig renderende inspanning toch vol te houden. Deze inspanning van deze renner valt daardoor niet (meer) serieus te nemen.

Tja . . . ik ben de naam van de renner vergeten die vorige week zo’n heilloze demarrage ondernam. Herbert en Maarten namen de actie van de renner niet serieus en lachten om de domme actie. Een echte Chasse patate

 

 

5004 De nationale trots van België

Een kleintje met stoofvleessaus en mayonaise, alstublieft. Un cornet de frites et tartare maison, s’il vous plaît. “Als er iets is wat de Belgen bij elkaar houdt, is het wel de friet. Eén op de drie vindt het onze nationale trots, méér nog dan bier of chocolade. Frieten betekenen voor een Waal hetzelfde als voor een Vlaming: de frietcultuur zit in onze genen. Ze geven ons identiteit”, zegt Peter Scholliers, professor emeritus aan de VUB en voedingshistoricus.
Lees hier meer >>>>>

Tja . . . kan me herinneren dat we in de jaren 70 nog eens een keer in België bij een frietkot gestopt zijn en friet gegeten hebben uit zo’n originele puntzak. Het smaakte goed.

Wij hebben de tulpen, de klompen en de kaas en de Belgen hun frieten, de nationale trots van België