6805 Op het Friedhof

Ik kan me nog goed herinneren dat ik tijdens mijn kinderjaren twee keer met een bedevaart naar Kevelaer ben geweest.

Het Duitse plaatsje Kevelaer (vlak over de grens bij Venlo) is al eeuwenlang een bekend Mariabedevaartsoord. Al sinds 1642 wordt er in deze plaats een wonderbaarlijk genadebeeld (een ets) van de Maagd Maria vereerd. Dit genadebeeld staat bekend als de 'Consolatrix Afflictorum': de 'Troosteres der bedroefden
Lees hier meer >>>>>
De allereerste keer was met mijn moeder. Ik denk dat ik een jaar of zes/zeven was. We gingen met de trein; die vertrok vanaf het NS-station in onze woonplaats. Het station is inmiddels al lang ter ziele. Kan me alleen nog herinneren dat het een trein was met houten banken. Vele jaren later maakte ik opnieuw kennis met zo’n wagon in een militaire trein.
Een paar jaar later ging ik met de bedevaart van de parochie mee als misdienaar; we gingen toen met een bus. Er reed een colonne bussen richting de Duitse grens. Bij de grens aangekomen werd het doodstil in de bus. Dat had toch iets te maken met de Tweede Wereldoorlog die bij alle bedevaartgangers nog vers in het geheugen lag. Op een gegeven moment kwam er een Duitse douanier met een grote pet op (de herinnering aan Duitse soldaten – de moffen noemden wij ze destijds – kwam toen in me op) de bus in. Hij keek een tijdje naar ons en verdween weer; we mochten verder rijden. Van die dag in Kevelaer kan ik me nog veel herinneren: de rozenkrans bidden in de bus, de processie naar de basiliek, de plechtige viering en de kruisweg in een park.
In een restaurant aten we ’s middags- want zo ging dat nog in die tijd – ons lunchpakket op. De kapelaan bestelde voor ons een flesje limonade.
En nu komt het mooie . . . . Heel, heel, heel veel jaren later (60-70 jaar later) organiseerde mijn zwager en schoonzus de familiedag en de plaats van samenkomst was . . . . Kevelaer . . . . Inderdaad in het restaurant waar ik met de andere misdienaars en de kapelaan met een flesje limonade mijn lunchpakket opat.
Deze herinneringen kwamen allemaal naar boven toen ik van de week een foto tegenkwam gemaakt in Duitsland, waarop is te zien hoeveel plaatsen er nog beschikbaar zijn op het kerkhof, op het Friedhof   😃

6729 Een roosje, Mijn roosje . . .

Als je op Google of Facebook iets zoekt, ben je daarna de pineut. Want dan krijg je ONGEVRAAGD een hele tijd lang allerlei berichten, reclame en afbeeldingen die met het gezochte onderwerp te maken hebben. Heel irritant.

Zo heb ik een tijd geleden een afbeelding van een hele mooie roos die op FB langskwam opgeslagen en bewaard. Met het gevolg dat er nu dagelijks pagina’s langskomen met PRACHTIGE afbeeldingen van rozen. In dit geval vind ik het niet hinderlijk, want de rozen die ik te zien krijg zien er FANTASTISCH uit.

Toen ik van de week aan het lopen was en via Spotify het lied van Conny Vandenbos voorbij kwam ‘Een roosje, Mijn roosje’ dacht ik, dat is een bericht waard.

 Daarom vandaag voor jullie de rozen die ik opgeslagen heb en . . . ‘Een roosje, Mijn roosje . . .’

6412 Ik moet er niet aan denken

Op 29 mei 1953 waren Edmund Percival Hillary en Tensing Norgay de eerste mensen die de Mount Everest succesvol beklommen. Lange tijd dacht men dat het onmogelijk was om de Mount Everest te beklimmen. Bovenaan de bergtop, op 8850 meter hoogte bevat de lucht nog maar een derde zoveel zuurstof als op zeeniveau.

Van die historische onderneming heb ik destijds op kostschool een film, een documentaire gezien die op mij grote indruk maakte. Wat een prestatie werd daar geleverd.

Aan die eerste gelukte beklimming en die film van 70 jaar geleden moest ik denken toen ik van de week het bericht zag staan: Nepalese sherpa breekt record en beklimt Mount Everest voor 28ste keer

Een Nepalese sherpa heeft voor de 28ste keer de top van de Mount Everest bereikt. Daarmee heeft de 53-jarige Kami Rita het record weer alleen in handen. De afgelopen week was er een andere Nepalese sherpa die Rita's vorige record van 27 beklimmingen evenaarde.
De klimmer beklom de 8849 meter hoge Himalaya-reus via de traditionele zuidoostelijke route, zegt een woordvoerder van het Nepalese toerismebureau. Volgens zijn werkgever ontwikkelde Rita op jonge leeftijd een passie voor klimmen. In 1994 bedwong hij 's werelds hoogste bergtop voor het eerst. Daarna deed hij dat bijna ieder jaar.

Tja . . . 28 keer die berg op en ook weer af. Sinds in 1953 Hillary en Norgay de top bereikten heeft de hoogste berg van de wereld veel aantrekkingskracht op klimmers van over de hele wereld.
Klimmen naar bijna 9 km hoogte. Ik moet er niet aan denken.

Edmund Percival Hillary en Tensing Norgay

6314 Herinneringen

In het artikel ‘Supermarkten in de grensstreek in grote problemen: prijzen in Duitsland veel lager’ dat ik van de week zat te lezen, kwam ik de plaatsnaam Babberich tegen. Daarmee werd er weer een laatje in mijn bovenkamer open getrokken. Er kwamen allerlei herinneringen naar boven over mijn verblijf op de kostschool in Zevenaar toen ik daar de MULO volgde.

Babberich waar we op een vrije middag naar toe wandelden in een rij en met een surveillant voor en achter. In diezelfde rij liepen we op de zondagmorgen ook wel eens naar Oud-Zevenaar waar een of ander kapelleke stond.
Ook moest ik denken aan de woensdagmiddagen dat we via de Didamseweg richting Didam liepen waar een eind buiten Zevenaar achter een boerderij een paar voetbalvelden lagen en we een potje voetbal speelden. Tijdens de zomermaanden kreeg ik mijn eerste zwemlessen in het natuurbad de Breuly.

Uiteraard heb ik op Google Maps het een ander nog eens opgezocht en kwam tot de ontdekking dat het natuurbad de Breuly – waar ik op 13-jarige leeftijd mijn eerste zwemlessen kreeg – momenteel een recreatieplas is.

Tja . . . ’t zijn allemaal herinneringen

5769 Een stukje broccoli

Toen ik het bericht Zijn diepvriesgroenten beter dan verse groenten? met daarbij een foto van een stukje broccoli zag staan, schoot ineens het voorval tijdens onze familytour door mijn hoofd.

In het bericht wordt beweerd dat diepvriesgroenten in bepaalde gevallen zelfs gezonder zijn dan verse groenten. Maar dat terzijde. Terug naar het eerdergenoemde voorval.

Op een van onze avonden in Andalusië streken we neer op het terras van een restaurant in een naburig dorpje. In mijn dagboek van de vakantie typeerde ik het restaurant als ‘een simpel  bedoeningske’.

Toen het hoofdgerecht opgediend was, zei mijn oudste zoon: ‘Ze mogen hier wel eens een echte kok aanstellen’. Ondanks de kritiek die we hadden op het eten, smaakte mijn hoofdgerecht goed. Ik zei dan ook dat ik goed gegeten had.

Maar . . . op mijn bord lag naast het vlees o..a. een roosje bloemkool ook een roosje broccoli. Toen ik dit laatste in mijn mond stak haalde ik het er meteen weer uit. Het leek wel of ik een stuk rubber in mijn mond had. Ik pakte de broccoli in mijn hand en keek eens goed links en rechts en dumpte het over mijn rechterschouder zo in de groententuin die achter het terras lag.

Toen ik even later deze laatste actie aan mijn tafelgenoten vertelde, gierden we het met z’n zessen uit van het lachen. Tja . . . gieren van het lachen om een stukje broccoli.

5740 Escharen

Zaterdag liet het NOS-Journaal zien dat brandweerlieden bij Escharen in de Maas een koe uit het water haalden. De koe had 100 km in het water afgelegd. De koe was afkomstig uit Echt in Limburg. Via het gele oormerk kwam men de eigenaar op het spoor, die de koe inmiddels opgehaald heeft.

Heel bijzonder dat een koe 100 km kan zwemmen, kan meedrijven met de stroom van het water. Ook opmerkelijk is dat men de moeite heeft genomen om het dier te redden en uit het water te halen.

Voor mij was het bericht bijzonder omdat het hele gebeuren in Escharen plaatsvond. Bij het horen van de naam Escharen is mijn aandacht altijd meteen gewekt. Escharen (Esteren, zei mijn vader altijd) is de plaats die voor mij onlosmakelijk is verbonden met mijn vader, want het is zijn geboorteplaats.

Verleden jaar passeerden wij het plaatsje weer eens tijdens een van onze wandelingen. En dan . . . ja dan komen weer allerlei herinneringen en verhalen naar boven.

Tja . . . ook nu bij het redden van een koe uit de Maas bij Escharen.

5739 Watersnoodramp

Ik kan me de watersnoodramp van 1953 nog goed herinneren. De ramp werd in de nacht van zaterdag 31 januari en zondag 1 februari 1953 veroorzaakt door een stormvloed in combinatie met springtij, waarbij het water in de trechtervormige zuidelijke Noordzee tot extreme hoogte steeg.

Ook in onze regio stormde het die nacht hevig. De wind gierde en loeide onder de oversteek van het dak door van het huis waarin wij destijds woonden. Het geluid van de wind was angstaanjagend en hield ons allen uit de slaap. Op een gegeven moment besloten mijn vader en moeder om de matrassen van onze bedden beneden in de woonkamer te leggen, waar het geluid van de gierende wind niet te horen was. Maar ook daar werd ik uit de slaap gehouden door klappende metalen golfplaten van een schaftkeet die even verderop in de straat stond bij een huis in aanbouw.

De volgende morgen toen we de radio aanzetten werd duidelijk wat er die nacht in het zuidwesten van ONS land gebeurd was. Wij zaten die zondag 1 februari de hele dag aan de radio gekluisterd en hoorden van de radioverslaggevers wat er die nacht gebeurd was en wat de gevolgen waren.

Aan bovenstaande moest ik denken toen ik donderdag en vrijdag de hele dag de extra journaals op de televisie en de liveblogs op mijn iPad bekeek van de ramp die het overvloedige regenwater  in Zuid Limburg en in België en Duitsland aan het aanrichten was.

Nu zaten we door de moderne techniek en communicatiemiddelen bovenop de gebeurtenissen en zagen we met eigen ogen wat het water allemaal had aangericht.

Tijdens de beelden uit al die Zuid Limburgse plaatsen waar wij veel gewandeld hebben moest ik toch ook meermaals denken aan 1953 , aan die andere watersnoodramp

1953
 

2021

5723 Van harte gefeliciteerd (bis)

Vandaag zijn twee broers van mij jarig. Wij feliciteren ze ook vanaf deze plaats van harte en wensen ze voor vandaag een prettige dag en voor het nieuwe lcvensjaar alle goeds en . . . gezondheid.

Elk jaar op de 3de juli moet ik vooral denken aan de geboortedag van mijn jongste broer, want die dag zit in mijn geheugen gegrifd. Kan me zelfs het beeld van die morgen in 1950 toen we wakker werden op de opkamer van het toenmalige huis nog voor de geest halen. Ik was toen 9 jaar oud.

In het boek ‘Witte gè dè nog?’ waarin ik mijn eerste 25 levensjaren beschreven heb, staat te lezen:

Mijn jongste broer is 's nachts om 03.00 uur geboren op 3 juli 1950. Ik kan me nog herinneren dat we met z'n allen op de opkamer sliepen. Ik denk dat mijn vader 's nachts mijn zus ook op de opkamer gelegd heeft. Mijn vader kwam ons 's morgens wekken en feliciteerde mijn broer, die op 3 juli 1945 geboren was, en die dag 5 jaar werd. 'Kom eens vlug kijken W****, je hebt een broertje gekregen', zei mijn vader.'

Tja . . . mooie, hele mooie herinneringen.

Van Harte Gefeliciteerd (BIS)

5690 Tussen de poepbacteriën en de tampons

Beginjaren 70 van de vorige eeuw hebben we tijdens onze zomervakanties genoten van de mooie, brede stranden in het Zeeuwse Zoutelande. In 1975 trokken we naar de kust van Frankrijk. Naar Bretignolles-sur-Mer in het Franse departement Vendée aan de kust van de Atlantische Oceaan. De plaats maakt deel uit van het arrondissement Les Sables-d’Olonne.

Op een van de eerste zonnige dagen van ons verblijf in een wit vakantiehuisje zochten we het strand op. Het was even wennen, want we hadden geen strandhuisje met ligstoelen ter beschikking en het strand was klein en niet zo schoon.

Op een gegeven moment zagen we dat schuin achter ons uit een kademuurtje een pijp stak en van tijd tot tijd liep daar een onbekende substantie uit het strand op en zocht een weg naar het water van de oceaan. Het werd ons al gauw duidelijk dat het een rioleringspijpje was van een hotel dat  achter het kademuurtje lag. De andere dagen zijn we wat verderop gaan zitten, verder weg van de pijp . . .

Aan de hier boven beschreven situatie moest ik denken toen ik het bericht tegenkwam: Teveel poepbacteriën in zwemwater gemeten bij tientallen stranden

Katwijk is een van de stranden waar de poepbacterie regelmatig voorkomt. Hier wordt soms rioolwater in zee geloosd. Precies op de plek waar gezwommen en gesurft wordt.
Dat merkt ook strandjutter Louis van Schie van de Coast Busters: "We vinden met name wattenstaafjes, tamponhulsjes, haren van afwasborstels, tandenborstels, noem maar op. Allerlei spullen waarbij je duidelijk ziet dat het uit het riool komt."

Tja . . . Bah, bah en nog eens bah. Ik moet er niet aan denken, zwemmen tussen de poepbacteriën en de tampons.

 

5659 Fantastisch plaatje van de Algarve

Het is alweer bijna twee jaar geleden dat we in de Algarve waren in Portugal. We missen de streek met de prachtige rotskusten, de mooie stranden, het  resort met de prachtig aangelegde tuinen, het heerlijke gerecht Cataplane Algarve, de sardientjes, de prachtige vergezichten en . . . het zalige dolce far niente in de warme Portugese zon.

Daarom hebben we de Algarve maar naar ons toegehaald. We hebben een afbeelding van de plek waar we al drie jaar op een rij zo genoten hebben van alles wat we hier boven genoemd hebben af laten drukken op canvas (200 x 120 cm). Het doek  hebben we in onze tuin opgehangen en als we op ons terras in de Hollandse zon zitten, genieten we van dat fantastisch plaatje van de Algarve.