6178 Vies en vuil spel

In Den Haag wordt er regelmatig gelekt. Nu ook weer in de zaak van het (ex-) Tweede Kamerlid Arib.
In Den Haag zijn afspraken die nog een tijdje onder de pet moeten blijven niet heilig. Telkens weer worden afspraken of besluiten voortijdig bekend gemaakt en dus gelekt.
Mij is nooit duidelijk wie daar voordeel uit behaalt. Nu in het geval van Arib is wel duidelijk dat men haar wilde beschadigen en dat is dus gelukt. Want ze is inmiddels opgestapt als kamerlid.

Tja . .  politiek  = Vies en vuil spel.

6177 Wordt dit ook mijn lot ?

Mijn vrouw bereikt deze maand de 80-jarige leeftijd en ik zit tussen de 80 en 81 in. Beiden zijn we gelukkig nog gezond, goed ter been, onafhankelijk van anderen en we vinden dat we het goed hebben samen. Dat was trouwens tijdens de drie weken in Portugal ook vaak het gezegde van ons: ‘Wat hebben we het toch goed!.

Wat de toekomst ons gaat brengen is nog een groot ?

Ik schrok in het weekend wel toen ik las: Steeds meer verwaarloosde ouderen en in het regionaal dagblad stond te lezen: Vijf jaar na het manifest voor de ouderenzorg is van de beloftes weinig terechtgekomen.

Klinisch geriaters zien meer verwaarloosde ouderen op de spoedeisende hulp binnenkomen. Ze zijn niet goed gewassen, hebben onvoldoende gegeten en zijn door blijven lopen met ziektes. ,,Als het niet meer gaat, komen ze bij ons,’’  staat in het eerste bericht te lezen.
En in het regionaal dagblad klagen Hugo Borst en Carin Gaemers dat de ouderenzorg geen aandacht (meer) heeft van onze regering.

Tja . . . ook hier blijkt dat een personeelstekort in de verpleeghuizen, wijkverpleging en thuiszorg de grote veroorzaker van de steeds gebrekkiger wordende ouderenzorg is.
Ik maak me verder NOG GEEN zorgen over de toekomst, maar toen ik het bericht ‘Steeds meer verwaarloosde ouderen’ zag staan, vroeg ik me wel af: Wordt dit ook mijn lot ?

6176 Zijn leger is een zooitje

Ik kan me nog herinneren dat ik tijdens mijn jeugdjaren met jongens uit de buurt ‘landje-veroveren’ speelde.

In het zand werd een rechthoek/vierkant getekend. Het speelveld werd in gelijke rechthoeken verdeeld. Deelnemers wierpen hun mes om de beurt in het gebied of vlak van de tegenstander. Een lijn werd getrokken door de snijlijn van het mes, en het zo gewonnen gebied werd bij het eigen vlak gevoegd. Het doel van het spel was een zo groot mogelijk gebied te veroveren. Wie aan het einde van het spel het grootste gebied had, was de winnaar.

Tja . . . dat was 70 jaar geleden. Maar nu gebeurt het nog en is het geen spelletje, maar de harde werkelijkheid. Poetin doet landje-pik bij Oekraïne met de gedachte pik-in-het-is-winter en wie doet mij wat? Onvoorstelbaar !!! Ik heb hier geen woorden voor.

Daags voordat de Russische potentaat met veel bombarie delen van Oekraïne annexeerde las ik onderschepte telefoongesprekken van Russische soldaten die naar Oekraïne gestuurd waren en  met het thuisfront belden.

Een kleine bloemlezing:
=  „Mijn kameraad is aan het huilen, een andere soldaat is suïcidaal”.
= „Als ik thuiskom, stop ik ermee. F*ck het leger.”
=  „Onze commandanten sturen ons naar de slacht.”
= „Niemand had ons verteld dat we oorlog gingen voeren, we werden pas één dag voor ons vertrek op de hoogte gebracht. Dit is volgens mij de domste beslissing die onze regering ooit heeft genomen”
=  „Ze zeiden dat het ging om een training. Die kl**tzakken hebben ons niets laten weten.”
= „We worden voor de gek gehouden, alsof we kleine kinderen zijn”.
Lees hier meer >>>>>

Tja . . . Poetin doet wat ie wil en zijn leger is een zooitje

6175 Wie is toch die C. André ?

In ons appartement in Portugal hingen drie ‘kunstwerken’. De schilderingen waren gesigneerd met: C. André.

Tijdens mijn vakantie heb ik via mijn iPad op internet zo af en toe eens naarstig gespeurd naar die schilder. Ik ben wel de naam C. André een paar keer tegen gekomen, maar ik durf niet met zekerheid te stellen dat het de figuur is die de bewuste schilderingen ook gemaakt heeft.

Ook heb ik uiteraard gezocht naar afbeeldingen van de drie schilderijen, maar deze heb ik tot op  heden ook niet kunnen vinden.

Helaas. Het is niet zo dat ik veel waarde toeschrijf aan die schilderwerken, want ik verwacht dat ze van het kaliber zijn van honderd in een dozijn. Maar, ik zit toch met de vraag: ‘Wie is toch die C. André ?’

.
.

6170 In de Algarve (20).

Palmas, muitas palmas . . .

Verleden week zag ik medewerkers van een tuinbedrijf de vele palmen op het vakantieverblijf verzorgen. Op een aanhangwagen stond een compressor die aangesloten was op een groot vat. Aan het vat zat een tuinslang die weer bevestigd was aan een zeer lange staak die kon reiken tot aan de top van de hoge palmen. Bij elke palm werd een bepaalde hoeveelheid vloeistof boven in de kruin gespoten. Af en toe zag ik ook dat het vat opnieuw gevuld werd met een bepaald poeder en water.

Uiteraard ben ik op zoek gegaan naar de bedoeling van deze behandeling. En wat bleek? Men was bezig met de bestrijding van de rode palmkever, die de palm dus van boven en binnenuit kan aanvreten. Met alle nare gevolgen van dien.

Lees HIER en HIER meer over de rode palmkever en de bestrijding.

Tja . . . Het zou ontzettend jammer zijn als de palmkever vat zou krijgen op die prachtige, majestueuze palmen hier op en rond het vakantieverblijf . . .

Bom dia

6168 In de Algarve (18)

Van de week was er tijdens een nacht wat consternatie in ons appartement.  Mijn vrouw was wakker en hoorde in de keuken allerlei geluiden. Toen ze poolshoogte ging nemen constateerde ze dat het een krekel was die tekeer ging. Het beestje was haar echter steeds te vlug af tijdens het vangen.

Mijn vrouw besloot maar weer naar bed te gaan, maar ook daar hoorde ze het insect tekeer gaan, totdat ze in slaap viel. Ik hoorde echter niets ook niet toen ik een tijdje wakker lag, want in bed heb ik mijn gehoorapparaten niet in en dan . . . inderdaad.

’s Morgens toen we opstonden troonde mijn vrouw mij mee naar de keuken en vertelde mij wat er ‘s nachts gebeurd was en wees me de krekel aan die op het aanrecht zat.

Toen was het snel gepiept. Van de Portugese krekel die mijn vrouw ‘s nachts dwars zat, zullen we geen last meer hebben.

 

Bom dia

6166 In de Algarve (16)

Maandag de negentiende, de dag van de begrafenis van Queen Elisabeth, was het bewolkt toen we ‘s morgens opstonden. We deden onze normale bezigheden en daarna hebben we buiten op het terras een potje zitten kaarten.
Na de lunch maakten we ons gereed om naar het strand van Olhos d’Agua te lopen, een afstand van een kleine 3 km.

Op de heenweg merkten we al dat het eigenlijk te warm was om zo’n afstand te lopen, maar we zetten door. In het zeer toeristische vissersplaatsje zaten alle terrasjes bomvol. Ook wij namen plaats op een van die terrasjes en genoten van een heerlijk kopje espresso. Heerlijk.

Op de terugweg kregen we steeds meer last van de warmte en mijn vrouw had het er best moeilijk mee. We waren blij dat we terug waren in het appartement en daar trokken we snel onze zwemkleding aan en genoten daarna van het verfrissende water in een van de zwembaden.

Tja . . . We concludeerden dat we met deze temperaturen hier geen lange wandelingen meer ondernemen . . . Pffffffff

 


Bom dia

6165 In de Algarve (15)

Kan me nog herinneren dat mijn vader in de 40-er en 50-er jaren van de vorige eeuw brillantine in zijn haren deed in het weekend. Die gewoonte heb ik enkele jaren overgenomen toen ik op kostschool zat en toen het flesje leeg was, was het einde oefening.

Ik ben niet zo van de smeerseltjes en de geurtjes. Daarom was ik van de week nogal gepikeerd toen er in het restaurant aan het tafeltje  naast ons een Duits echtpaar plaatsnam waarvan de man zeer, zeer rijkelijk met zijn aftershave te werk was gegaan. De irritante en alles overheersende geur bedierf bijna mijn eetlust. BAH !!!

En of de duvel ermee speelde nam daags erna een echtpaar aan het tafeltje achter ons plaats waarvan de man een geur verspreidde met een factor tien in vergelijking met de Duitser van daags tevoren. BAH !!! BAH !!!

Ik begrijp dat overdadig gebruik van geurtjes niet. In beide gevallen hadden derden er last van.

Tja . . . Overdaad schaadt. In bovenstaand  geval onze eetlust.

Bom dia

6164 In de Algarve (14).

Vandaag staat de typische Calcada Portuguesa – de Portugese stoep – in de belangstelling.

In Portugal zijn de stoepen vaak bedekt met prachtige mozaïeken. De mozaïeken worden nog met de hand gelegd door de zogenaamde calceteiros. Met witte en zwarte steentjes worden de mooiste figuren gelegd.

Op het resort waar we verblijven tref je de calcada uiteraard ook aan.

.
.

6162 In de Algarve 12

Ik krijg momenteel een paar keer per dag berichten van het weerstation in mijn tuin dat het weer regent bij ons thuis. Ik zie ook dat het kil en nat is.

En wij genieten – na vier dagen van halen en brengen – weer van blauwe luchten en de zeer warme Portugese zon. ZALIG.
Wij genieten dus volop.
Ik heb wel medelijden met de mensen die in ONS land door de regen moeten.
Zoals mijn schoonzus die vrijdag via een berichtje liet weten dat ze ZEIKNAT thuis was gekomen.
Tja . . . Het kan verkeren.


Bom dia