5168 Wie sjoen us Limburg is . . .

Wie sjoen us Limburg is
Begrip toch nemes
Allein de zuderling
Dee Limburg leef is
Want door de jaore heen
Blijf Limburg onbetwis
Dat sjtökske Nederland
Dat ’t sjoenste is
Want door de jaore heen
Blijf Limburg onbetwis
Dat sjtökske Nederland
Dat ’t sjoenste is

Inderdaad . . . Wie sjoen us Limburg is

5167 Kerst in Limburg 4

Vandaag stond er -voordat we weer naar huis reden – nog een wandeling in Margraten en omgeving gepland. Om 10.30 uur vertrokken we vanuit het centrum van Margraten voor onze wandeling. De route voerde ons door de dorpjes Honthem en Bruisterbosch en over het plateau van Margraten. Van de wandeling door het mistige heuvelland zullen we vooral ook de vele veldkruisen herinneren die we tegen kwamen. Op elk kruispunt stond vandaag een kruis.Bij elk kruis hing een schietgebedje of gedachte, vaak in het mooie Limburgse dialect. Er waren nogal wat gedachten die ons aan het denken zetten op deze laatste dag in het Limburgse heuvelland.

Toen we ’s middags weer thuis waren, waren we zeer voldaan over ons verblijf in Zuid-Limburg, maar ook moe . . . heel moe . . .

5165 Kerst in Limburg 2

Zalig Kerstfeest

We begonnen de dag met een viering in de Brigidakerk in Noorbeek. Het was een sfeervolle viering dat mede het gevolg was van de prachtige gezangen van het koor. De pastoor droeg zijn steentje bij met een zeer menselijke en inhoudelijke preek; zorgzaamheid was zijn motto dat hij met voorbeelden van alledag duidelijk maakte. Na de viering applaudisseerden de aanwezigen voor de prachtige zang en de dirigente kreeg van de pastoor drie zoenen.

Toen we het oude kerkje verlieten regende het dat het goot. Maar nadat we genoten hadden van een heerlijk kopje koffie in het hotel waren de regenbuien verdwenen.

Vandaag stond een kribkeswandeling op de agenda. We reden daarvoor naar Mechelen. Vanwege een zeer, zeer gebrekkige routebeschrijving en het ontbreken van een flink aantal kribkes werd het een deceptie, daarom reden we ook nog even naar Simpelveld waar we nog een paar mooie kribkes op de gevoelige plaat vastlegden.

Nadat we ons opgefrist en omgekleed hadden waren we in afwachting van het kerstdiner. We wisten al welke viergangen opgediend zouden worden omdat we onze keuze al per email hadden mogen doorgeven. Het was nu nog even afwachten hoe het zou smaken, maar daar maakten we ons niet druk over. Op kerstavond hadden we al een copieus diner voorgeschoteld gekregen. De porties waren zeer groot. Dus . . . we hoeven geen honger te lijden in het Limburgse land.

5164 Kerst in Limburg 1

Vandaag vertrekken we weer naar het diepe zuiden van Limburg waar we tijdens de kerstdagen verblijven in een hotel  tegen de grens  van België aan.

Om 12 uur reden we Slenaken binnen. Het was inmiddels droog en een waterig zonnetje kwam af en toe te voorschijn. Om half een begonnen we aan onze wandeling. Het bleek een zeer mooie route te zijn die via Hoogcruts, de Waufsberg, Terlinden en over het Plateau van Margraten via Beutenaken weer naar Slenaken liep. Bepaalde delen hadden we al wat vaker gelopen; maar het is en blijft mooi daar in het Limburgse heuvelland. Op het Plateau waaide het flink; ik was bang dat mijn hoorapparaten uit mijn oren waaiden, maar dat gebeurde gelukkig niet. We konden nergens terecht voor een kop koffie; men was volop bezig met de voorbereidingen van het kerstdiner. Om half 4 waren we weer in ons vertrouwde hotel. Een medewerker liet zien wat de nieuwe eigenaar allemaal veranderd had. Het zag er echt netjes uit. We vermaken ons hier wel de komende dagen.

 

5105 Wenn der Vater mit dem Sohne . . .

Ik ga al bijna 40 jaar met mijn jongste zoon elke 14 dagen naar een voetbalwedstrijd. Vroeger naar Helmond Sport en nu alweer ruim 30 jaar naar PSV Eindhoven. Een paar keer zijn we ONZE club nagereisd voor een buitenlandse wedstrijd in het kader van de Champions League, o.a. naar Lyon en Florence. Dat waren uitstapjes om nooit te vergeten.

L’Histoire se répète. Mijn zoon doet nu hetzelfde met zijn jongste zoon. Deze is een fervent supporter van de Duitse Bundesligaclub RB Leipzig. Via het spel FIFA 2015 is het bij mijn kleinzoon begonnen en het virus is ook overgegaan op mijn zoon. Beiden bezoeken af en toe wedstrijden van hun club als ze vlak over de grens moeten spelen. Verleden weekend gingen ze zelfs al voor de vijfde keer naar Leipzig om een thuiswedstrijd van RB Leipzig te aanschouwen.

Het bezoek van mijn zoon met zijn zoon is in Leipzig bij de gelijknamige club niet onopgemerkt gebleven. Op zaterdag werden beiden door de plaatselijke radiozender geïnterviewd en afgelopen week stond er een uitgebreid artikel op de fansite van RB Leipzig (waarin der Opa ook nog genoemd wordt) dat gewijd was aan de twee fervente supporters aus Holland met de titel: Wenn der Vater mit dem Sohne

5103 Hopenlijk voor de laatste keer

Dinsdagmorgen reden we alweer vroeg naar Nijmegen, naar het Radboudumc. Er stond weer een controle van mijn linkeroog op de agenda.  Op een gegeven moment zei ik tegen mijn hulpvaardige chauffeur: ‘Hopenlijk voor de laatste keer.’

Ik had geen reden om aan te nemen dat het niet goed was met mijn oog. Ik had nog geen gezichtsvermindering opgemerkt. Dus ik ging er van uit dat alles goed was. Maar eenmaal binnen bij de oogarts bleek dat er toch weer wat vocht onder het netvlies zat. Het kat en muisspelletje was dus toch weer begonnen. Kreeg het advies om toch maar weer 3x per dag twee soorten druppels in mijn oog te druppelen. Na zes weken druppelen dien ik weer op controle te komen.

Verder werd me ter overweging mee gegeven om bij een volgende keer een ooginjectie (intravitreale injectie) te nemen. Deze komt dan in de plaats van het dagelijks druppelen en kan dus met een veel lagere frequentie gegeven worden.

Tja . . . was het dus toch ijdele hoop mijn gedachte ‘Hopenlijk voor de laatste keer’

5098 77

De jarige van vandaag feliciteren wij ook vanaf deze plaats van harte. We wensen haar een zeer fijne verjaardag en voor de toekomst (we lenen nu even haar woorden) alle goeds.

De cijfers achter de roos lijken veel op twee stokken. Maar onze jarige is nog heel kwiek en we wensen haar eveneens toe dat ze de stokken . . . inderdaad.

 

5052 ‘Ik zou er een boek over kunnen schrijven’

Op dinsdag 28 september 2018 zaten we met mijn broers en zus bij elkaar, omdat mijn broer uit Australië overgekomen was. Op een gegeven moment begonnen we herinneringen op te halen uit onze jeugdjaren en al snel bleek dat ik als oudste toch de meeste herinneringen kon oplepelen. Het werd een zeer gezellige avond. En de volgende dag bleek dat eenieder dat ook zo ervaren had.

Op een gegeven moment heb ik gezegd: ‘Ik zou er een boek over kunnen schrijven.’ ‘Waarom doe je dat dan niet?’, werd er opgemerkt. Mijn antwoord zal wel niet zo heel duidelijk geweest zijn, omdat ik op dat moment het waarschijnlijk nog niet zag zitten om mijn ervaringen en belevenissen uit te tikken.

Maar een paar maanden later ben ik dan toch begonnen met het opschrijven van al de herinneringen van mijn  eerste 25 levensjaren.

Zaterdagavond kreeg ik van mijn oudste zoon, die het drukwerk verzorgd had, het eerste exemplaar uitgereikt. Een bijzonder moment. Zondagmorgen heb ik ‘mijn boek’ gepresenteerd aan mijn broers en zus en alle neven en nichten. Ook een heel bijzonder moment.

Tja . . . ik heb mijn uitspraak van destijds dan toch nog uitgevoerd. ‘Ik kan er een boek over schrijven.’

5046 Groenzand

In het kader van het hitteplan hebben wij de afgelopen dagen aan en in het water doorgebracht van een voormalige zand- en grindgroeve. Voorheen werd er  het zogenaamde groenzand gewonnen dat gebruikt wordt in de wegenbouw en stamt uit het Mioceen en het Plioceen. Groenzand bevat het mineraal glauconiet. In dit zand zijn tal van fossielen te vinden, zoals vogelbotjes, haaientanden, gehoorbotjes van dolfijnsoorten en dergelijke.
Lees hier meer >>>>>

Het was er aangenaam vertoeven. We genoten van de zon, de warmte en het water. We stonden er niet bij stil dat 23 miljoen jaren geleden er haaien, dolfijnen en andere dieren liepen of zwommen.

Tja . . . het smaakte naar meer daar op dat strand met groenzand.