6763 Zeg het met bloemen

Daar de bloemenwinkel in onze woonplaats gestopt is, moest ik improviseren.

Want in dit lange weekend van Hemelvaart wilden we twee schoonzussen (althans voor mij) verrassen met een bloemetje t.g.v. hun verjaardag. De ene werd onlangs 70 en de andere wordt maandag 75. Daar ik graag wat knutsel was er snel een idee.

Met wat ijzerdraad, een aantal papieren zakdoekjes en een spuitbus rode verf, die ik nog in een kast in de garage had staan, ging ik aan de slag. Na een uurtje stonden zes bloemen te drogen in de zon.

Tja . . . ondanks de sluiting van de bloemenwinkel is het toch nog allemaal goed gekomen. Per slot van rekening hebben we niet voor niets het gezegde: Zeg het met bloemen

6757 Levensgevaarlijk

Afgelopen maandag heeft mijn vrouw in haar rechteroog ook een nieuwe lens gekregen (staaroperatie). Het is frappant wat de gevolgen zijn. Er kan nu gelezen worden zonder bril. Maar een bril zal ook in de toekomst nog wel gedragen moeten worden is de conclusie van de oogarts. De glazen in de huidige bril en zonnebril zijn uiteraard niet meer de juiste sterkte na de twee staaroperaties.

Momenteel kan er nog geen nieuwe bril aangemeten worden; dat zou eventueel pas mogelijk zijn acht weken na de laatste staaroperatie. Dus dat wordt nog even improviseren

Van de week met die mooie zomerse dagen ging mijn vrouw boodschappen doen op haar fiets en ze had haar zonnebril (met glazen op sterkte)  opgezet.

Toen ze thuiskwam vertelde ze dat er een andere, eenvoudige zonnebril (zonder glazen op sterkte) aangeschaft diende te worden; want het zicht wat verder weg is zeer slecht.

Ze zei dat het met de zonnebril op in het verkeer onverantwoord is; het is LEVENSGEVAARLIJK.

6743 Ik gierde mee

Gisteren berichtte ik dat ik weer eventjes voor schoolmeester gespeeld had bij mijn kleinkinderen. Ik denk wel dat ze het opgeslagen hebben wat ik ze toen uitgelegd heb, temeer omdat ik ook nog een heel luchtig verhaal verteld heb. Bij dat verhaal gierden ze het uit na mijn laatste zin.

Ik vertelde over Toon, die in zijn slaap stierf en regelrecht naar de hemel ging. Bij de hemelpoort aangekomen vertelde Petrus dat hij hem nog niet verwacht had. Petrus had het trouwens te druk om hem toe te laten. Hij kon Toon eventueel wel terugsturen, maar dat ging momenteel dan alleen als kip. Toon dacht even over dat voorstel na en dacht daarbij aan de kippen die zijn vrouw had en dat ze de kippen zo vertroetelde.

Na wat wikken en wegen liet Toon aan Petrus weten dat hij wel als kip terug wilde gaan. En jawel hoor ineens stond ie als kip in de kippenren van zijn vrouw. Hij scharrelde wat rond en kreeg een raar opgedrongen gevoel in zijn buik. De haan zag wat er aan de hand was en vertelde hem dat hij waarschijnlijk zijn eerste ei moest leggen. En . . . Pats daar lag ineens een ei in de ren. Een paar uur later hetzelfde tafereel. En . . . Pats daar lag het tweede ei. Zijn vrouw kwam aanlopen met voer en aaide over zijn veren en trok en trok aan zijn vleugel en riep: ‘Toon, Toon wordt eens wakker, je schijt het hele bed vol !!!”

Tja . . . Mijn kleinkinderen gierden van het lachen en ik . . . ik gierde mee.

 

6725 Ik moet alleen mijn droom nog wat ordenen

Op het nieuws in mijn bericht 6723 van 1 april heb ik al verschillende reacties gekregen.

Toen ik het op Eerste Paasdag aan mijn kinderen en kleinkinderen vertelde, liet mijn oudste kleinzoon doorschemeren dat hij wel met mij mee wilde lopen. Mijn oudste zoon vroeg hoe lang de camino vanuit ONS land is. Toen ik aangaf dat die route ongeveer 2400 km is, zei hij: ‘Dan kan ik die dan wel met de fiets doen, elke dag 100 km.’

Het verbaasde mij, dat eenieder positief en belangstellend reageerde. Niemand begon over mijn leeftijd. Waarschijnlijk ben ik de enige die zich afvraagt of ik het op die leeftijd nog wel moet doen. Toen ik zaterdag bij een wandelorganisatie liet blijken dat ik als 83-jarige interesse het in het lopen van een deel van de camino, kreeg ik als reactie: ‘En wat een mooie wandelplannen heb je, geweldig vooruitzicht!’

Mijn zus, een ervaren camino-loopster reageerde op 1 april op mijn bericht met: ‘Don’t dream your life, live your dream !!!”

Tja . . . En zo is ’t. Ik moet alleen mijn droom nog wat ordenen.

 

6723 NEE, dit is GEEN 1-april-grap

Het hoge woord is er dan EIN-DE-LIJK uit. Wat is er dan toch aan de hand?

Sinds ik de verhalen van mijn zus, van Ferry Mingelen, van een persoon die met mij op dezelfde schildercursus zat in de jaren 90 van de vorige eeuw heb gehoord en door de vele verslagen die ik op internet gelezen heb, worstel ik al met het idee. Niemand wist daarvan zelfs mijn vrouw niet. Donderdag 28 maart jl. toen mijn zus en twee broers op de koffie waren vloog het er ineens uit.

IK ZOU GRAAG EEN DEEL VAN DE CAMINO DE SANTIAGO WILLEN LOPEN, DE PELGRIMSROUTE NAAR SANTIAGO DE COMPOSTELLA.

Niet de gehele route, maar een deel van de route van Lissabon in Portugal naar Santiago de Compostella in Spanje. Waar de route dan zou beginnen is nog een heel groot vraagteken. De lengte van de route heb ik ook nog niet bepaald. Daar voor is het idee nog veel te vers en niet uitgewerkt.

Mijn zus reageerde als eerste en riep: ‘Wanneer gaan we?’ en toen iedereen weg was en ik het er met mijn vrouw over had, stond mij niets meer in de weg om het plan verder uit te gaan werken.

Als . . .  Als het er van gaat komen, dan denk ik aan april 2025; maar ook dat staat niet vast. Verder ga ik me nu flink oriënteren. Ik heb al contact gelegd met een organisatie die dergelijke pelgrimstochten organiseert en hen om inlichtingen gevraagd.

Of het er werkelijk van komt en of ik niet te lang, veel te lang, gewacht heb met het uiten van mijn wens ? Tja . . . Dat blijft momenteel de vraag en de toekomst zal uitwijzen of mijn wens nog in vervulling kan gaan. Verder ga  ik trainen . . . en trainen . .   en trainen.

NEE, dit is GEEN 1-april-grap

 

6718 Tis wat ’t is !!!

Van de week zag ik deze titel boven een artikel voorbij komen: Ga je de terrastegels schoonmaken? Vermijd in deze gevallen de hogedrukreiniger!

Ik heb het artikel niet gelezen, want ik weet al jaren dat je met een hogedrukreiniger tegels en klinkers beschadigd. Ik heb mijn klinkers op het terras in mijn tuin en op de oprit in het verleden vaak met de hogedrukspuit in de lente schoon gespoten, zodat de hele bovenlaag beschadigd is. Jaren terug heb ik alle kleine en grote klinkers omgedraaid met de onderkant naar boven. Sindsdien gebruik ik de hogedruikspuit niet meer om de groene aanslag te verwijderen in de lente.

Met wat groene zeep en schoonmaakazijn verwijder ik nu al jaren in de vroege lente de groene aanslag.
Maar dit jaar heb ik geconstateerd dat het flink schrobben van die grote oppervlakten me niet meer zo goed afgaat. De bijna 83-jarige spieren werken niet meer zo goed mee. Daarom heb ik het dit jaar maar gelaten bij wat sproeien van schoonmaakazijn en licht vegen met wat zeepsop. Hopelijk is dadelijk de groene aanslag dan ook verdwenen.

Tja . . Het is niet anders. Tis wat ‘t is !!!

 

6717 GIGANTISCH GROOT

Vooruitlopend op mijn 83ste verjaardag op a.s. donderdag heb ik nog eens teruggekeken naar 28 maart 1941.

  • Ik werd ’s middag om 12 uur geboren.
  • Ik werd nog diezelfde dag gedoopt in de Lambertuskerk door kapelaan Th. Kuijpers.
  • Uit overlevering weet ik dat ik door twee tantes (te voet) naar die kerk gedragen ben. 800 m heen en 800 m terug op de armen van een tante.
  • Het weer was voor die dag een gemiddelde dag met een gemiddelde temperatuur van 7.9 ℃. De wind was vrij matig en kwam uit Zuid – Zuid-Oostlijke richting.
  • ONS land was bezet door de Duiters.
  • Mijn vader verdiende toen tussen de 30 en 40 gulden per week.
  • Een liter melk kostte ongeveer 20 cent en een brood een kwartje.
    Er werden in 1941 al voedselbonnen uitgegeven vanwege de schaarste.
  • Onze woonplaats telde op mijn geboortedag ongeveer 8000 inwoners.
  • De heer M.Eliëns was toen burgemeester en Wilhelmina was onze koningin.
  • Het lied “Lili Marleen” was in 1941 zeer populair. Oorspronkelijk was het een Duits lied dat tijdens de Tweede Wereldoorlog populair werd onder soldaten aan beide zijden van het conflict. Het werd ook in Nederland veel beluisterd tijdens die periode.

Ik heb me al vaak afgevraagd hoe het voor mijn vader en moeder geweest moet zijn om in bezettingstijd met dreiging, onderdrukking maar ook verzet een kind te krijgen en groot te brengen. Het is hun toch maar gelukt.

Heb nog even overwogen om hier alles op een rijtje te zetten wat er nu in 2024 wel allemaal is dat er in 1941 niet was en dat men destijds daar ook nooit aan heeft gedacht of zelfs maar over heeft durven en kunnen dromen. Het zou een ELLENLANGE lijst worden want het verschil tussen 1941 en 2024 is . . .

GIGANTISCH GROOT

Hoofdstraat Veghel, 1941

Hoofdstraat Veghel, 2024

 

6699 Opgeruimd staat netjes

Kan me nog herinneren dat vroeger tijdens mijn jeugdjaren in het voorjaar ‘de grote schoonmaak’ plaatsvond. Meestal gebeurde dat als de kachel niet meer gestookt werd. Kamers werden ontruimd en waar nodig werd er ‘gewit’. De peluws gingen naar buiten; het kapok werd er uit gehaald en in de achtertuin verbrand. De peluws werden daarna van nieuw kapok voorzien. Na deze voorjaarsschoonmaak zag het hele huis er weer fris en helder uit en in sommige ruimten rook je de boenwas.

Aan bovenstaande moest ik van de week denken toen we een slaapkamer aan het opruimen waren. Een keukentafel verhuisde naar de garage en een kinderstoel veranderde van eigenaar. Twee oude, derdehandse fitnessapparaten die hier en daar aan het verweren waren stonden er nog. In een mum van tijd namen we een resoluut besluit en besloten we om de apparaten te demonteren en af te voeren. De demontage was in een paar uren geklaard en gisteren heb ik ‘het oud ijzer’ afgevoerd naar de gemeentewerf.

Toen ik vanaf de werf weer naar huis reed, dacht ik: ‘Opgeruimd staat netjes’.

6688 Timmeren is ook een vak


Zaterdagmorgen was ik al vroeg ten huize van mijn jongste zoon. Een timmerman zou een nieuwe achterdeur komen afhangen. Een hardhouten deur met thermopane-glas erin. Daar mijn zoon moest werken nam ik de honneurs waar.

Op de afgesproken tijd belde de timmerman aan en sjouwde de een naar de andere koffer met gereedschap naar binnen. Het is onvoorstelbaar wat een timmerman allemaal aan apparatuur bij zich heeft tegenwoordig. Het is niet te vergelijken met de tijd dat de timmerman nog binnen kwam met een kistje met hamer, zaag, beitel en blokschaaf erin.

De timmerman haalde de versleten deur eruit en begon met passen, meten, zagen, fresen en het monteren van het hang en sluitwerk. En passant zette hij ook het glas in de deur en kitte het glas af. Vijf uur had de timmerman nodig om alles netjes af te werken. Toen hij alles weer ingeladen had, keken we samen nog even naar de deur. Ik vertelde de timmerman dat hij goed werk geleverd had.

Tja . . . Timmeren is ook een vak.