5929 Iets om naar uit te kijken

Omdat we op mijn computer zagen dat de vakantie die we op het oog hebben bijna dagelijks duurder werd, zijn we van de week naar het plaatselijk travelcenter gegaan. Het was er druk zagen we bij binnenkomst.

Na ruim een uur had de vriendelijke dame onze wensen vastgelegd en op papier staan. Onvoorziene omstandigheden daar gelaten gaan we zowel in juni als september drie weken naar Portugal.

Toen we onze aanbetaling voldaan hadden, liepen we met de bevestigingspapieren en de traditionele badhanddoek van het travelcentrum in de hand naar buiten. Terwijl we naar onze auto liepen, zei ik tegen mijn vrouw: ‘We hebben weer iets om naar uit te kijken.’

5815 Em Portugal 25

Als je dit bericht leest, zijn we onderweg naar huis. Vanmorgen liep om 06.00 uur de wekker af. Na een vluchtig ontbijt pakten we de laatste dingen in de koffers en brachten deze naar ‘onze auto’. Nadat we uitgecheckt hadden, reden we richting Faro, waar we bij een tankstation de tank voltankten.
Vlakbij het tankstation en de luchthaven dienden we onze huurauto weer in te leveren. Het bedrijf opent om 08.00 uur de poort pas. We hopen dat we niet te lang hoeven te wachten op onze beurt. Het afhalen van de auto nam drie weken geleden nogal wat tijd in beslag. Een shuttlebusje brengt ons dan naar de airport (een afstand van 500 m).
Volgens de planning vertrekken we om 10.10 uur (Portugese tijd) richting Eindhoven; waar we rond de klok van 14.00 uur (Nederlandse tijd) zullen landen. In Eindhoven staat een taxi voor ons klaar die ons dan naar huis rijdt.

Tja . . . En dan is onze heerlijke, zomerse, zonnige en warme vakantie ten einde . . .

5814 Em Portugal 24

Vandaag staat in het teken van de laatste keer, want morgen vertrekken we weer naar . . . huis..

  • De laatste keer naar de kleine supermercado voor heerlijke verse broodjes.
  • De laatste keer naar het zwembad en genieten van de warme zon en het verkoelende water.
  • De laatste keer lunchen op ons zonnige en warme terras.
  • De laatste keer genieten van de prachtige tuinen, de palmbomen, de fleurige bloemen in de struiken.
  • De laatste keer dat we de ijverige dames van de huishoudelijke dienst in hun gele werktenue overal bezig zien.
  • De laatste keer dat we uit eten gaan en maar hoeven aan te schuiven.
  • De laatste keer . . .
  • De laatste keer . . .

We hopen echter dat het niet de aller, allerlaatste keer is, want we willen – als het mogelijk is – volgend jaar weer terug keren naar deze voor ons zo zalige plek . . .

5813 Em Portugal 23

Afgelopen weekend is de samenstelling in het appartement naast ons gewijzigd. Man, vrouw en kleinkind zijn hetzelfde gebleven. Er is een man vertrokken en daarvoor in de plaats zijn een man en vrouw teruggekomen. We zijn er niet achtergekomen hoe de verwantschappen zijn. Maar dat allemaal terzijde.
De oudste man kwam van de week ‘s avonds voor het avondeten naar buiten met zo’n uitklapbaar strandtentje in een hoes. Hij haalde het tentje uit de hoes en pats daar stond het tentje vlak voor zijn voeten.

Hij ging op een ligbed zitten las de handleiding die aan de binnenzijde van de hoes zat. Hij begon met het opvouwen van het tentje en probeerde het tentje in de hoes te stoppen. Maar dat lukte niet. Nadat hij het een keer of vier geprobeerd had, raadpleegde hij de handleiding nog eens. Ook bij de volgende poging lukte het niet. Hij pakte het tentje dat halverwege in de hoes zat en smeet het weg en subiet opende het tentje zich weer.

De man ging weer op het ligbed zitten en raadpleegde zijn mobieltje. Ondertussen was de jongste man die in het appartement verblijft bij het tentje aangekomen. Nu probeerden ze beiden het tentje op te vouwen, maar ook nu lukte het niet. En . . . pats  . . . Daar stond het tentje weer.
Wij zaten het mooi af te kijken en konden onze lach niet inhouden. Na nog een aantal pogingen lukte het eindelijk om het tentje in de hoes te krijgen.

Tja . . . Wij huren gewoon een ligbed onder een parasol als we naar het strand gaan. Wij hebben zo’n eigenzinnig tentje niet nodig.

5611 Em Portugal 21

Eind september is de zon hier in de Algarve nog heel warm. Wij kunnen niet de hele dag in die Portugese zon zitten. Ook niet op de laatste dag van september. Wij  zoeken regelmatig de schaduw op van een gele parasol.

Van de week heb ik aan mijn vrouw nog eens verteld waarom het in het zuiden van Europa warmer is dan in het noorden van Europa. Wij zitten hier in vergelijking met onze woonplaats ruim 2200 km zuidelijker en dus dichter bij de evenaar. Ik heb niet onderstaande tekst gebruikt die men op internet kan vinden. Nee ik heb met behulp van een tekeningetje dat ik talloze malen tijdens de aardrijkskundeles destijds op het schoolbord tekende om te laten zien waarom de zon warmer is hoe dichter je bij de evenaar komt.

Door het verschil in hoogte van de zon valt het zonlicht rond de polen op een groter gebied dan rond de evenaar. Daarom is de insolatie, de hoeveelheid licht die op een stukje aardoppervlak invalt, en daarmee de opwarming van het aardoppervlak rond de evenaar veel hoger.

Tja . . . Aanschouwelijk onderwijs werkt ook in Portugal nog steeds.

 

5609 Em Portugal 19

Van de week was ik een keer eerder opgestaan dan gebruikelijk. Toen ik naar buiten keek zag ik dat er in het  zwembad waar wij constant zicht op hebben al volop gepoetst werd door de schoonmaakdienst.

Even later zag ik een medewerker het complex inlopen met een onkruidspuit op wieltjes. Met de ene hand trok hij het apparaat vooruit en met de andere hand drukte hij op de spuit en liet de nevel neerdalen op de ligbedden.
Dat ging redelijk snel, zodat niet elk ligbed volledig bedekt werd met een laagje nevel  met ontsmettingsmiddel. Ik ging er vanuit dat er een bepaald ontsmettingsmiddel in de spuit zat.

De ontsmetting van de ligbedden gebeurde m.i. niet heel erg zorgvuldig. Ik weet niet of het erg zinvol is om de ligbedden nadat ze al bijna 14 uur niet meer gebruikt zijn nog van een laagje nevel te voorzien.

In de restaurants waar wij komen wordt elke tafel na gebruik beneveld en schoongewreven. Ik vraag me wel af of dat zin heeft. De stoelen die gebruikt zijn en de menukaarten laat men echter ongemoeid.

Tja . . . het corona-virus blijft mensen bezig houden.

5608 Em Portugal 18

Bij het inchecken kregen we deze keer een armbandje dat we tijdens ons verblijf dienen te dragen. Daar we de andere keren in mei/juni – het voorseizoen – hier waren, was het dragen van een dergelijk bandje niet verplicht.
Elke dag maakt een medewerker, gekleed in een blauw t-shirt met op de rug het opschrift ‘controlo’ een rondgang in de zwembaden om te zien of de badgasten een armbandje dragen. De enkeling die geen bandje om de arm heeft wordt er op aangesproken.
Als men geen armbandje kan tonen checkt hij de naam van de desbetreffende persoon op een lijst die hij opgerold in zijn hand heeft.

Tja . . . Zo probeert men hier eventuele ‘illegale’ badgasten buiten de deur te houden.

5607 Em Portugal 17

Op het resort waar we verblijven zijn er vier zwembaden. Daarnaast is er nog een overdekt verwarmd bad en ook nog een zeer ondiep peuterbad. Bij de vier zwembaden staan nu in de tijd dat wij er zijn meer dan voldoende ligbedden en parasols.
Er zijn hier nu nagenoeg geen vakantiegangers die aan ‘handdoekje leggen’ doen. Dus al vroeg een ligbed reserveren is ook absoluut niet noodzakelijk. Het komt zelfs voor dat we ‘s morgens als eerste het zwembad betreden en dat we het hele bad voor ons zelf hebben.

Het is daarom dan ook onbegrijpelijk dat een week geleden onze nieuwe buren aan de rechterzijde al voor dag en dauw vier ligbedden gingen reserveren recht voor hun terras.
In de loop van de dag werd ons dat wel enigszins duidelijk want toen zagen we ze over de balustrade van het terras klimmen om bij de gereserveerde ligbedden te komen.
De handdoeken bleven de hele dag op de ligbedden liggen, maar onze buren zaten meestentijds binnen of op hun terras.

Ik kan me er verder niet druk over maken want er is ruimte in overvloed; want de drukte die er was bij onze aankomst is verdwenen. Grijze duiven hebben nu de overhand en daar voelen we ons zeer wel bij.


 

 

5606 Em Portugal 16

‘Oktober 1, Freedom Day’, stond er met grote letters boven een artikel in de Engelstalige online-krant de Algarve Resident..

October 1 has been given as the date Portugal relaxes pandemic restrictions on a massive scale. Gone will be most of the ‘obligations’ to conform to this or that rule as experts insist it’s time for “civilisational responsibility” – a scenario where individuals can evaluate risks for themselves.
1 oktober is genoemd als de datum waarop Portugal de pandemische beperkingen op grote schaal versoepelt. De experts houden vol dat het tijd is voor 'beschaafde verantwoordelijkheid' – een scenario waarin individuen de risico's voor zichzelf kunnen inschatten.

De grootste veranderingen zullen te zien zijn in de bars en discos zo staat in het artikel te lezen. Men durft het weer aan nu eind deze week 85% van de Portugezen gevaccineerd is.

Wij hebben nagenoeg geen beperkingen opgelegd gekregen. We dragen zoals iedereen in gebouwen een mondkapje. Buiten dragen wij dat niet in tegenstelling tot veel Portugezen die dat nog wel doen.

Bij het inchecken op het resort hebben wij onze QR-code moeten laten zien en that ‘s it.

De Portugezen zijn wel benieuwd wat er gaat gebeuren als het weer hier omslaat en men weer naar binnen gaat, want nu leeft men nog buiten. Wij hebben nagenoeg in alle restaurants die we bezocht hebben BUITEN gegeten. De temperatuur is hier nog heerlijk en houdt corona waarschijnlijk ook nog bij menig Portugees buiten de deur . . .

5605 Em Portugal 15

Een paar dagen geleden twijfelden we ‘s morgens of we een  duik in het zwembad zouden nemen of een wandeltocht zouden maken. Er zaten een paar wolken voor de zon.
We besloten om onze wandelschoenen aan te trekken en ik startte mijn OsmAnd-app op. Ik had thuis al enkele wandeltochten van hier in de buurt ge-upload.
We namen wat drinken mee voor onderweg en na 200 m . . . begon de zon volop te schijnen.

We vervolgden de route en deze voerde ons langs vele vakantievilla’s. Ook zagen we nog volop bloeiende struiken met hun prachtige kleuren. Ook kwamen we onderweg nog de heilige Franciscus tegen, deze hadden we echter niet verwacht. Het laatste deel van de route ging dwars door een zeer luxueus golf resort. De luxe droop er vanaf. De tuinen, de wegen, de plantsoenen en de greens zagen er zeer verzorgd uit.

Toen we weer bij ons appartement terug waren konden we ons t-shirt uitwringen en te drogen hangen.