5268 Raad & Daad

Nu scholen, horecazaken en ook veel winkels gesloten zijn starten creatieve ondernemers allerlei acties op om toch nog enige inkomsten te kunnen genereren. Enkele restauranthouders in onze woonplaats hebben in zeer korte tijd hun website aangepast en een eigen besteldienst opgezet. We hebben daar zelfs al een keer gebruik van gemaakt.

Om deze moeilijke periode ook seksueel door te komen, hebben seksuoloog Astrid Kremers en de ‘erotische’ winkelketen Christine le Duc de Raad en Daad-lijn opgericht. Deze hulplijn moet mensen antwoord geven op alle vragen over seks en relaties nu ook de winkels van Christine gesloten zijn.

Uiteraard is  Menne Weblog even naar deze speciale hulplijn gesurfd. Meteen als je op de pagina bent, komt er een popup-schermpje te voorschijn met de tijden dat er advies gegeven wordt.

Tja . . . ook de seks-branche staat je in deze moeilijke tijden bij met Raad & Daad


En dan nog even DIT

5267 Mondkapjes

Er zijn landen waar men verplicht wordt om in deze corona-tijd een mondkapje te dragen. In ONS land is dat nog niet het geval. Jaap van Dissel, de RIVM-baas, vindt het een schijnveiligheid. Artsen, verplegend personeel en zorgverleners dragen wel bescherming en een mondkapje. Met man en macht wordt er aan gewerkt om de voorraad op peil te houden, zodat er in de ziekenhuizen en op andere plaatsen waar patiënten verzorgd worden er geen tekort ontstaat.

Er gebeuren nu rare en soms ook mooie dingen rond de mondkapjes.
= Vorige week werden honderdduizenden Chinese mondmaskers teruggeroepen uit Nederlandse ziekenhuizen. De maskers zijn afgekeurd, omdat ze niet aan de veiligheidseisen voldoen.
= Amerikanen staan op Chinese vliegvelden met bankbiljetten te zwaaien om mondkapjes te kopen die eigenlijk voor andere landen bedoeld waren. Zo kapen ze op het laatste moment de kapjes weg, die door anderen waren gekocht
= In Erp is een bedrijf dat is begonnen met het produceren van siliconen mondkapjes.
= Daarnaast zijn mensen wereldwijd heel creatief in het fabriceren van een surrogaat voor het mondkapje. HIER tref je een aantal creatieve voorbeelden aan.

Eén voorbeeld vond ik heel typisch een man die een zwarte bh (van zijn vrouw ?) als bescherming droeg. Het idee is niet zo nieuw, want ik had verleden week al geopperd dat we eventueel van een bh van mijn vrouw twee mondkapjes zouden kunnen maken als de nood aan de man komt. Of een dergelijk mondkapje echt bescherming biedt betwijfel ik.

Mocht in de toekomt blijken dat een halve bh wel bescherming biedt, dan zal er wel een run op bh’s ontstaan zoals een paar weken geleden met het toiletpapier gebeurde. Gelukkig weet ik ergens in Zuid-Limburg nog een lila bh te hangen. Die kan ik altijd nog ophalen en transformeren naar twee mondkapjes


En dan nog even DIT

5266 ‘En de boer hij ploegde voort’

Je hoort momenteel niemand meer over de verlaging van de snelheid op de snelwegen en het gekissebis over de stikstofuitstoot is helemaal verstomd. Hoewel De Telegraaf ons liet weten dat de stikstofwinst door langzamer rijden al weg is door één hondendrol.

Afgelopen week keek ik verbaasd naar de weerman bij het NOS-Journaal aan de hand van twee opnames liet hij zien dat de concentratie van stikstof in de atmosfeer aanzienlijk verminderd was in vergelijking met een jaar geleden.

Mijn conclusie was snel getrokken. De boeren zijn NIET de grootste veroorzakers van de stikstof. Want . . . De boeren werken nog steeds in deze coronatijd. Het auto- en vliegverkeer is aanzienlijk afgenomen alsook de uitstoot van bepaalde bedrijven. Onverwacht hebben onze beleidsmakers data in handen gekregen over de echte veroorzakers van het stikstofprobleem.

Tja . . . en de boer? De boer deed wat Werumeus Bunings in de ‘Ballade van den boer’ in de jaren 40 van de vorige eeuw zo mooi beschreef:

‘En de boer hij ploegde voort.’


En dan nog even DIT

5264 Het licht van hoop

Een paar dagen geleden stuurde mijn oudste zoon een foto die hij gemaakt had toen hij ‘s avonds na weer een hele dag binnen zitten even een frisse neus ging halen.  Bij de foto had hij de volgende tekst getikt:

Net een rondje wezen fietsen buiten. Ziet er zo rustig en vredig uit buiten met de maan aan de hemel met een felle ster ernaast.

Het licht van hoop hoog aan de hemel in deze donkere tijden.

Tja . . . Inderdaad . . . Het licht van hoop

En dan nog even DIT

5263 Ontsmetten en . . . nog eens ontsmetten

Wij vermijden alle contacten in deze corona-tijd. Maar we ontkomen er niet aan dat er toch voorwerpen van buiten naar binnen komen. Zo bezorgde de plaatselijke supermarkt (Hallo J****) gisteravond onze boodschappen die we online besteld hadden. We waren blij verrast dat we überhaupt hadden kunnen bestellen, want de bestelsite liep voortdurend vast en er waren maar sporadisch bestelmomenten beschikbaar. Indachtig het gezegde ‘de aanhouder wint’, hadden we het niet opgegeven en bleven we het maar proberen. Uiteindelijk werd dat ook beloond en konden we onze bestelling plaatsen.

Dinsdagavond stond de bezorger aan de deur met zijn kratten en dan begint het . . . want je dient alles te ontsmetten. Nadat we onze boodschappen aangenomen hadden, wasten we onze handen en toen we ze opgeruimd hadden, herhaalden we dat nog een keer.

Tja . . . het zijn rare tijden van ontsmetten . . . en nog eens ontsmetten


En dan nog even DIT

5262 Ze zijn momenteel allemaal hetzelfde

= Gisteren stonden we op toen de wekker afliep. Na het ritueel op de badkamer ontbeten we en lazen we de krant.
= Daarna bracht ik wat tijd achter de computer door met het lezen van nog ander nieuws en het intikken van mijn bericht op Menne Weblog voor de volgende dag.
= Rond half 11 dronken we een kop koffie en brachten we onze tijd door met een spelletje op de iPad en het appen met familie en vrienden.
= Na de lunch liepen we een rondje van ruim 4 km in het buitengebied en liepen in een boog om andere wandelaars die ook een frisse neus haalden.
= Weer thuis namen we nog maar een kop koffie en lazen het dagelijkse bericht over het aantal nieuwe besmettingen en het aantal doden dat door het coronavirus gestorven waren.
= Na het avondeten ging de televisie aan en keken we naar het journaal dat grotendeels gewijd is aan het steeds maar verder oprukkende virus.
= Om half 9 kijkt mijn vrouw naar enkele tv-programma’s en ik kijk tot half 11 naar een Netflix-serie op mijn iPad.
= Om half 11 kijken we gezamenlijk naar het programma OP1 en . . . dit programma gaat ELKE avond over de impact en de gevolgen van . . . het virus.
= Om half 12 gaan we naar boven en gaan slapen.

Eergisteren en ook de dag daarvoor en vandaag, morgen en overmorgen zag en ziet onze dag eruit zoals hier boven beschreven. Maar de vervelingswijzer raadpleeg ik nog niet.

Tja . . . ze zijn momenteel allemaal hetzelfde

En dan nog even DIT

5260 Zomertijd

Afgelopen nacht hebben we de klok weer een uur vooruit gezet. Toen ik daar mee bezig was, wilde ik de tijd niet één uur maar wel met twee maanden vooruit zetten. In de hoop dat we dan verlost zijn van dat zeer gevaarlijke virus en dat we weer ons normale leventje kunnen oppakken.

Helaas was dat niet mogelijk. We gaan nu de zomertijd in met allerlei beperkingen en met heel veel vragen. De zomertijd – de tijd van licht, van lange avonden, zomerwarmte, vakantie – zal dit jaar heel anders zijn.

Tja . . . wat staat ons nog te wachten de komende maanden, tijdens de zomertijd ?


En dan nog even DIT

5258 Met elkaar. Voor elkaar!

Dinsdagavond heb ik met aandacht zitten luisteren naar een arts die werkzaam is op een IC. Hij sprak over de angst die de patiënten hebben als ze binnen gebracht worden en hoe hij daarmee omging. Hij bracht haarfijn onder woorden dat het zorgpersoneel op de IC’s met hart en ziel, met aandacht en warmte hun werk doen. Ik heb nog vaak aan deze arts moeten denken.

En dan te weten dat er in ONS land zoveel mensen zijn die momenteel vechten voor het leven van de patiënten. Ik heb bewondering voor al het zorgpersoneel dat onder zware druk staat en toch hun werkzaamheden vervullen.

Van de week kreeg ik onderstaand gedicht toegestuurd waarin het probleem van het verzorgend personeel van verpleeghuizen haarfijn uit de doeken wordt gedaan. Zij lopen in deze bizarre tijd van het corona-virus weer tegen  heel andere problemen aan.

Lieve zuster, lieve broeder,
er is hard voor jou geklapt.
Maar bij jou in het verpleeghuis
is haast niemand die het snapt.
Want geen partners en geen kind’ ren
en geen vrienden zijn te zien.
En bewoners vragen constant:
‘Weet jij waar ze zijn misschien?’

 

Dan vertel je van het virus,
in één uur wel twintig keer.
Maar na enkele minuten
weten mensen het niet meer.
Mensen worden heel onrustig,
raken soms totaal van slag.
Ze begrijpen er geen snars van,
dat bezoek niet komen mag.

 

En jij zelf moet afstand houden,
maar hoe moet dat aan het bed?
Bij het wassen, bij het eten,
bij het brengen naar ‘t toilet?
Je mag ook geen knuffel geven,
hoewel jij dat soms vergeet.
Of misschien dat jij uit liefde
bewust die regel overtreedt.

 

Je mist hulp van mantelzorgers,
die altijd aanwezig zijn
en geliefden bezig houden
en die afleiding is fijn.
Want dat geeft jou even ruimte
en heb jij je handen vrij
om te doen wat maar blijft liggen,
want dat hoort er ook nog bij.

 

De familie is verdrietig,
de verpleging horendol,
de bewoners zijn onrustig,
niets loopt volgens protocol.
Het zijn hele rare tijden
en het lijkt nog lang niet klaar.
Maar we gaan het zeker redden
en dat doen we met elkaar!
Voor al het verzorgend personeel in ONS land hang ik de speciale coronavlag van de Dokkumer Vlaggen Centrale uit.
Met elkaar. Voor elkaar !


En dan nog even DIT

5254 Noodwaarschuwing

We wisten niet wat er aan de hand was. We schrokken er een beetje van. Onze telefoons gaven een indringend signaal. Gisteren om 11.29 uur kregen we een NL-Alert, een Noodwaarschuwing met het verzoek om de instructies van de Rijksoverheid op te volgen: houd 1,5 meter afstand en blijf thuis bij verkoudheid of ziekte.

Tja . . . deze waarschuwing was noodzakelijk omdat nogal wat landgenoten het verzoek aan hun laars lappen. Zaterdag waren de tuincentra, bouwmarkten en milieustraten al vol. Zondag waren al voor 12 uur de natuurgebieden overvol.

Heel veel mensen gedragen zich asociaal en denken niet na. Onbegrijpelijk dat men nog niet doordrongen is van de ernst van de crisis die over ONS is gekomen. Ik denk dat ze wel anders gaan piepen als het virus hen heel dicht nadert. Dan is natuurlijk bij hen Leiden pas in last.

Wij – hier in Brabant – zitten met onze neus boven op de gevolgen van de crisis en inmiddels kennen we al veel  hele trieste en droevige verhalen.

Voor de asociale en aartsdomme landgenoten – zo noem ik ze maar even – helpen op dit moment de maatregelen van de overheid, de oproepen van het RIVM en bezorgde burgemeesters (nog) niet. Het is bij hen aan dovemansoren gericht. Helaas.

Ze geven geen gehoor aan de oproepen zelfs niet aan een NL-Alert, een Noodwaarschuwing.


En dan nog even DIT

5253 Maar de LENTE wist het niet . . .

Van de week kreeg ik onderstaande ‘hart onder de riem’  toegezonden. Ik was er van onder de indruk. Ik deel het graag met jullie. En jullie mogen het ook delen

Maar de lente wist het niet . . . 

Het was begin 2020…
De mensen hadden een lange donkere winter achter de rug,
Februari was een hele onrustige maand geweest met veel stormen en veel regen
De natuur was onrustig, alsof ze de mensen iets wilde vertellen, alsof ze de mensen ergens voor wilde waarschuwen…En toen werd het Maart…

Het was Maart 2020…
De straten waren leeg, de meeste winkels waren gesloten, de meeste auto’s stonden langs de kant van de weg, de mensen kwamen bijna niet meer buiten en dat over de hele wereld, landen gingen op slot, de mensen konden niet geloven dat dit gebeurde, het was zo surrealistisch…Iedereen wist wat er aan de hand was

Maar de lente wist het niet
En de bloemen bleven bloeien
En de zon scheen…De eerste mooie lentedag sinds lange tijd brak aan
En de zwaluwen kwamen terug
En de lucht werd roze en blauw
Het werd later donker en ’s ochtends kwam het licht vroeg door de ramen

Lees hier verder

   En dan nog even DIT