5757 Amandelpitten

Nu ik dit bericht begin te tikken heb ik nog geen idee hoe dat zal eindigen. Want mijn hoofd zit nog helemaal vol met beelden, belevenissen, ervaringen, e.d van ons verblijf in Andalusië.

Wat we beleefd hebben is heel uitzonderlijk. Dat komt nu we weer thuis zijn in de eigen, rustige, vertrouwde omgeving nog eens temeer naar boven. Je  moet nu weer loskomen van de zalige ruimte, de prachtige vergezichten, de Andalusische warmte, de historische schatten in Cordoba en Granada, de levendigheid en gezelligheid van twee puber kleinzonen, het berglandschap met zijn olijfbomen, het verkoelende water van de piscina en de stilte op de bergtop.

Beetje voor beetje pakken we de draad van alledag maar weer op. Boodschappen doen, naar de audicien, telefoon aannemen, en ga zo maar door.

Maar dan zie ik ineens die amandelpitten weer liggen die ik meegenomen heb. Op het perceel naast de villa stond een amandelboom die veel vruchten droeg. Onder de boom was het al bezaaid met pitten die uit de uitgedroogde bast waren gevallen. Het is trouwens een wonder dat er bloemen, planten en bomen kunnen groeien op de zeer, zeer, zeer droge rotsachtige bodem.

Andalusië is voor ons nu een karrevracht aan mooie belevenissen en zeer dierbare herinneringen met als aandenken heel, heel veel foto’s en . . . amandelpitten.