5643 Elitair

In de jaren 90 volgde ik nog een cursus. Elke module diende met een werkstuk afgesloten te worden. Alvorens het werkstuk ingeleverd werd, diende een mede-cursist dit te lezen en feedback te geven. Op een gegeven moment kreeg ik een werkstuk onder ogen dat wemelde van de spellingsfouten. De mede-cursist was aanzienlijk jonger dan ik. Ik heb zitten wikken en wegen of ik naast de feedback die ik had genoteerd ook iets zou zeggen over de vele spellingsfouten die in het werkstuk zaten. Ik kon het niet laten en heb een opmerking gemaakt over de vele fouten, die ik opgemerkt had.

Nou, die opmerking werd mij niet in dank afgenomen. Ik weet niet meer hoe het precies verder ging, maar de verhouding met die mede-cursist was door mijn opmerking danig verstoord en is ook nooit meer goed gekomen.

Bovenstaande schoot door mijn hoofd toen ik het artikel las: Doorgeschoten correctheid? Britse professoren mogen spelfouten niet meer verbeteren, want ‘elitair’

De University of the Arts in Londen geeft academici de opdracht “spelling-, grammatica- of andere taalfouten te accepteren” zolang ze “de communicatie niet significant belemmeren”. Docenten worden ook gewaarschuwd om hun eigen ideeën over het ‘juiste Engels’ niet op te leggen aan studenten.

Studenten zouden het verbeteren van spelfouten als 'elitair' kunnen opvatten. Daarom hebben professoren van de Britse universiteit van Hull de opdracht gekregen om dergelijke fouten bewust te laten staan.

Tja . . . had ik het eerdergenoemde artikel maar vele jaren eerder onder ogen gekregen. Want nu blijkt dat ik destijds die opmerking over de spellingsfouten niet had moeten maken, die was te elitair