5367 Heel, heel onverwacht

Als je dit leest, zitten wij in de auto op weg naar Wallis in Zwitserland. Ja, het staat er echt en je leest het goed.

Vorige week vrijdag kwam onze jongste zoon binnenvallen met de vraag of we zin hadden om mee te gaan naar Zwitserland; hij mocht een week lang gebruik maken van een chalet op de Bettmeralp in Wallis. Hij liet wat foto’s zien en was wild enthousiast en stelde voor om met z’n zessen te gaan.

Allerlei vragen en bedenkingen schoten door ons hoofd. De corona-perikelen en mijn hoogtevrees zorgden ervoor dat er niet meteen een volmondig ja uit mijn mond kwam op het fantastische aanbod. Eenieder zal begrijpen dat er vrijdagavond en de hele zaterdag gewikt en gewogen werd en heel veel op computer en iPad gesurfd werd om informatie over routes, verblijfplaats, bezienswaardigheden en activiteiten in ons op te nemen.
Wat betreft de eventuele coronagevaren durfden we het wel aan omdat we met onze activiteiten niet met veel mensen in contact zouden komen. Wat de reis met auto betreft was er wel een probleem. Ik kan met mijn hoogtevrees niet rijden in het hooggebergte.

Omdat we uiteindelijk maar met z’n vijven gingen besloten we om een auto te huren waar we met z’n allen (+ bagage) tijdens de autorit geriefelijk zouden kunnen doorbrengen.
Daarom werd het zondag en maandag nog even hectisch om het een en ander te regelen. Maar we hebben het voor elkaar gekregen en als je dit leest zijn we onderweg naar Wallis waar we in de buurt van de Aletschgletscher op een bergtop, de Bettmeralp, zullen verblijven.

Tja . . . wie had dat verwacht. In een paar maanden tijd twee vakanties gecancelled en uiteindelijk toch nog op weg naar Zwitserland. Dat was /  is wel  . . . heel, heel onverwacht.

P.S.
Woensdagavond meer